REZYDENCJA #1/ RESIDENCY #1

REZYDENCJA #1:  MAJ-CZERWIEC 2016 LUCAS GUTIERREZ

REZYDENCJI TOWARZYSZYĆ BĘDZIE PROJEKT NORBERTA DELMANA

Lucas Gutierrez (Argentyna) – artysta i projektant działający na polu nowych mediów, mieszka i pracuje w Berlinie. W swoich ostatnich pracach wykorzystuje emisję obrazu w czasie rzeczywistym, łącząc elementy grafiki i wzornictwa przemysłowego. Obecnie pracuje nad kilkoma projektami z zakresu sztuki wideo oraz cyklami wykładów i warsztatów związanych z nowymi paradygmatami kultury cyfrowej. Brał udział w dobrze znanych festiwalach, takich jak, między innymi: Offf-Festival, Creamfields BA, Mira Festival, Panoramica Argentina, Genius Loci Weimar, BNT-Trimarchi. Dzielił scenę z takimi artystami jak: Clark, Alva Noto & Byenote, Pantha du Prince, Max Cooper, Jeremy P. Caulfield, Atrak, Evian Christ. Jego ostatnie pokazy i wykłady miały miejsce podczas Sluice Art Fair w Londynie oraz Fuchsbau Festival and Scope Sessions (Niemcy). Członek multimedialnego projektu Fungo (Lizbona).

www.lucasgutierrez.com 
www.soundcloud.com/lucas-gutierrez-com www.twitter.com/lucasdgutierrez

Kolektyw: www.fungo.pt

O REZYDENCJI

JAK DŁUGO WYTRZYMA TWOJA BATERIA?
Instalacja wideo Lucasa Gutierreza


Wirtualne spotkanie, składające się z serii transmisji i kilku konferencji wideo, które odbędą się w publicznych przestrzeniach różnych części Berlina i Warszawy w ciągu jednego tygodnia. Obiekty będące częścią całości projektu odzwierciedlają i przywołują wspomnienia i skojarzenia związane z tymi dwoma miastami. Fizyczność tych przedmiotów zmusza do ponownego przemyślenia naszych sposobów interakcji w sieci oraz przyjrzenia się, jak treści wygenerowane w przeszłości stają się częścią cyfrowych odpadów [digital trash] Wideo rozmowa, punkt ładowania smartfona i samotna kontemplacja selfie. To niektóre elementy, które ucieleśniają współczesną obsesję bycia widocznym, bycia zauważonym i bycia obecnym online. Otwarciu wystawy będzie towarzyszył performance audiowizualny Lucasa Gutierreza.

* Statement artysty:
Za każdym razem, kiedy mówimy o naszych miastach jako cyfrowych platformach, odnosimy się do sposobu, w jaki sami karmimy i odżywiamy je informacjami. Wpływamy na dany obraz i każdorazowo wytwarzamy nowy. Wyobraziwszy sobie ogromną ilość materiału, który codziennie jest digitalizowany, możemy stwierdzić, że „cyfrowość” przestała być medium, a stała się kontekstem, w którym zanurzone są społeczne, polityczne i artystyczne działania, stające się materiałem dla nowych form sztuki cyfrowej.  Nawet muzea i galerie nie zdołały uratować i ochronić stref tymczasowej autonomii sztuki [zones of temporary autonomy of art]. Jeśli w nowoczesnych praktykach artystycznych, do których zaliczam sztukę postinternetu, dominuje zapętlenie i przypadek, pozostaje pytanie, jak w przyszłości będziemy zgłębiać naszą historię? Czy powinniśmy archiwizować dane dla przyszłych generacji? Czy jesteśmy w stanie kontrolować przepływ informacji? Odnoszę wrażenie, że to, co najbardziej nas interesuje, to jedynie powierzchnia. Dlatego też zamierzam jeszcze bardziej zniekształcić sposób, w jaki czytamy treści dostarczane nam przez innych. To jasne, że istnieją dziś nieskończone możliwości pozostawania w kontakcie, chociaż tak naprawdę żadna z nich wcale nie jest nowa. Jakie treści decydujemy się udostępniać? Tu mam wątpliwości.

RESIDENCY #1:  MAY-JUNE 2016 LUCAS GUTIERREZ

THE RESIDENCY WILL BE ACCOMPANIED
BY THE PROJECT BY NORBERT DELMAN

Lucas Gutierrez (Argentina) – digital artist and industrial designer based in Berlin. Currently specializes in real time AV session projects pushing limits with its slightly chaotic style blending influences from motion graphics and industrial design. Currently working on several video art projects, lectures, workshops and audiovisual performances that are related to the new paradigms of digital culture. He has participated and exhibited his works in well known festivals such as: Offf-Festival, Creamfields BA, Mira Festival, Panoramica Argentina, Genius Loci Weimar, BNT-Trimarchi, among others. He has shared stages with artists such as: Clark, Alva Noto & Byenote, Pantha du Prince, Max Cooper, Jeremy P. Caulfield, Atrak, Evian Christ, among others. His most recent talks and performances took place in Sluice Art Fair (London-UK), Fuchsbau Festival and Scope Sessions (Germany). Member of Fungo project (Lisbon).

www.lucasgutierrez.com 
www.soundcloud.com/lucas-gutierrez-com www.twitter.com/lucasdgutierrez

Collective: www.fungo.pt

RESIDENCY INFO

HOW LONG IS YOUR BATTERY NOW?
Video installation by Lucas Gutierrez

It is a virtual public meeting, consisting of a series of streamings, and a few video rea-time conferences in various parts of the city of Berlin and Warsaw, during a week. It is accompanied by objects (static digital sculptures) that reflect and activate our memories or associations of these two cities. These objects act as if they were physical links forcing us to rethink and interact with online content that has been generated in the past and which is already part of our digital trash. A video call, a place to charge your smartphone and solitary reflections of a selfie. They are some of the elements that embody this contemporary obsession of being visible, being noticed, and to be present online. The opening of the exhibition is accompanied by a live audiovisual performance by Lucas Gutierrez.

* Artist’ statement:

Every time we talk about our cities as digital platforms, we refer to the way that we are feeding and nourishing them with information. We affect the picture we have and generate each one of them. When thinking about the large amount of material digitized daily, we could say that "digital" is no longer a medium. It has become a context in which the new social, political and artistic activities emerge as new forms of digital art. Even museums and galleries have not managed to save and protect the zones of temporary autonomy of art. The question is, how in the future we will explore our history, when the loop and the random predominate in recent art practices such as the (post) internet art? Should we keep some links for future generations? Or can we control the information flow? My impression is that what interest us most, is just the surface. That's why I intend to deform even more the manner of how we read the other's content. It is clear that today there are endless ways to connect, and that none of them is new at all. Which content we choose to share? I have my doubts.